ఏకాంతం..

ఒంటరితనానికీ ఏకాంతానికీ చాలా తేడా ఉంది.. రెండూ నిశ్శబ్దంలో జనించేవే అయినా ఒంటరితనం దు:ఖ్ఖాన్ని పెంచితే, ఏకాంతం ఆ భారాన్ని తగ్గిస్తుంది. మనలో మనం, మనతో మనం ఉండేలా చేసి మనకి మనల్ని దగ్గర చేస్తుంది. రోజులో కొద్దిపాటి ఏకాంత ప్రశాంత క్షణాలు గడిపినా అవి జీవితాన్ని స్థిరంగా గడపడానికి సరిపోయేంతటి ఇంధనాన్ని మనకి అందివ్వగలవు.

చాలా ఏళ్ల క్రితం మాట... మేము విజయవాడ రేడియో క్వార్టర్స్ లో ఉన్నప్పుడు ఓ మూడేళ్ళూ సెకెండ్ ఫ్లోర్ లో ఉన్నాం. మా బాల్కనీ వీధివైపు రోడ్డు కనబడేలా ఉండేది. మా బ్లాక్ లోపలికి ఉండడం వల్ల మా బాల్కనీ లోంచి గేటు దాకా ఉన్న పొడుగాటి రోడ్డూ, లోపల్నుండి బయటకు వెళ్తూ,వస్తూ ఉండే జనం కనబడుతూ ఉండేవారు. అంతే కాక చుట్టూ ఉండే పెద్ద పెద్ద చెట్లూ, పక్షులు, ఆకాశం అన్నీ కలిపి ఓ మంచి వ్యూ ఉండేది. 10th, ఇంటర్ రెండేళ్ళూ స్కూలు, కాలేజీ అయ్యి రాగానే ఆ బాల్కనీ లో ఉండే ఉయ్యాల లోనే నా మకాం ఉండేది. టేప్ రికార్డర్ కూడా అక్కడే పెట్టేసుకుని పాటలు వింటూ, ఆ ఉయ్యాల లో కూచుని అక్కడే కాఫీ, టిఫిన్, చదువు, తిండి..అన్ని అక్కడే! ఎండనీ, వర్షాన్నీ , చలినీ కాలాల మార్పులన్నింటినీ ఆ ఉయ్యాలలో కూచునే గమనిస్తూ ఉండేదాన్ని. ఆ నిశ్శబ్దం, ఆ ఏకాంతం నాకెంతో హాయిని ఇచ్చేవి. ముఖ్యంగా రాత్రి పూటలు ఏ వాద్య సంగీతమో, భూలే బిస్రే గీత్ నో వింటూ గడిపే ఏకాంతాలకు తిరుగేలేదు.. అవన్నీ మరువలేని మధురస్మృతులు నాకు..!


ఆ ఇల్లు వదిలాకా మళ్ళీ ఇన్నేళ్ళలో అలాంటి బాల్కనీ వ్యూ దొరకలేదు నాకు. ఇన్నాళ్ళకి మళ్ళీ ఇప్పుడున్న ఇంటి బాల్కనీ లోంచి మళ్ళీ ప్రకృతిని ఆస్వాదించే అవకాశం వచ్చింది. ఈసారి ఇది వీధి వైపు కాదు పొలాలవైపు. మనుషులసలు కనబడరు. ఉయ్యాల వెయ్యలేదు కానీ బీన్ బ్యాగ్ ఒకటి అక్కడ వేసేసి ఉంచా. పొద్దున్నే టీ తాగుతూ ఆ మంచునీ, ఎర్రబారుతున్న ఆకాశాన్నీ చూడడం ఓ అద్భుతమైన ఆనందాన్ని ఇస్తుంది కానీ పొద్దుటే పని హడావుడిలో ఎక్కువసేపు కూచోవడం కుదరదు. మధ్యాహ్నమో సాయంత్రమో మాత్రం ఏ పుస్తకమో పట్టుకునో, ఖాళీగానో కనీసం ఓ గంట అయినా ఇక్కడ గడుపుతాను. తీ తాగుతూ మౌనంగా ఉన్న ఆకాశాన్నీ, వలయాకరంలో తిరుగుతున్న ఇరవైముఫ్ఫై దాకా ఉండే పావురాల గుంపునీ చూడటం ఒక వ్యాపకమైపోయింది నాకు. ఒక్కరోజు కూడా మానకుండా రోజూ ఆ పావురాలు అలా ఆటలాడుకుంటాయి. కోతలైపోయి, ఎండిపోయిన వరిపొలాలపై గుంపుగా చేరి కాసేపు కూచుంటాయి. మళ్ళీ పైకెగిరి ఓ రౌండ్ తిరుగుతాయి. గుంపుగా అన్నీ కలిసే తిరుగుతాయి చిత్రంగా. ఒకసారి కాదు ఓ గంట పైగా అలా తిరుగుతూనే ఉంటాయి. చూసేందుకు మనకి విసుగు రావాలి కానీ తిరిగేందుకు వాటికి రాదేమో!


"పద పదవే వయ్యారి గాలిపటమా.." అంటూ దూరంగా ఆకాశంలో మూడు నాలుగు గాలిపటాలు పోటీ పడుతూ ఎగురుతూ ఉంటాయి. దూరంగా ఆడుకుంటున్న పిల్లల అరుపులూ, కేరింతలు..! పక్కనే పల్లెలోంచి అప్పుడప్పుడు మైకుల్లోంచి పాటలు, ఉపన్యాసాలు, భజనలు వినబడుతూ ఉంటాయి. టైం ప్రకారం రోజులో నాలుగైదుసార్లు ’అల్లా హో అక్బర్...’ కూడా వినబడుతుంది. గంటకోసారి ఏదో ఒక రైలు పక్కనున్న రైల్వే ట్రాక్ మీంచి కుయ్యిమని వెళ్తూ నిశ్శబ్దాన్ని చెదరగొడుతుంది కానీ అలా వెళ్ళే రైలుని చూడ్డం కూడా బాగుంటుంది. ప్రపంచంతో, ట్రాఫిక్ హోరుతో, మనుషులతో ఏమాత్రం సంబంధం లేని ఈ ఏకాంతం మళ్ళీ ఇన్నాళ్ళకు నాకు చేరువయ్యింది.. ఆ చిన్నప్పటి రోజుల్ని గుర్తుకు తెస్తూ..!! 


చీకూ చింతా లేని ఆ చిన్నప్పటి రోజుల్లోని ప్రశాంతత ఇప్పుడు మనసుకు లేకపోయినా, ఇన్నాళ్ళకు నాతో నేను గడిపగలిగే కొన్ని ఏకాంతపు క్షాణాలను ఇచ్చినందుకు భగవంతుడికి కృతజ్ఞతలు తెలుపుకుంటూంటాను రోజూ.. ఇప్పుడు కూడా బాల్కనీలో కూచునే ఈ టపా రాస్తున్నా! చీకటి పడితే మాత్రం ఇక్కడ ఉండలేం..దోమలు పీకేస్తాయి.. ఇంక లోపలికి పోవాలి మరి... !!

పాట వెంట పయనం : అందం

ఈ నెల పాట వెంట పయనం నేపథ్యం.. "అందం". మరి అందం గురించి సినీకవులు ఏమేమి వర్ణనలు చేసారో వినేద్దామా..

http://magazine.saarangabooks.com/2014/01/08/%E0%B0%AD%E0%B0%B2%E0%B1%87-%E0%B0%AD%E0%B0%B2%E0%B1%87-%E0%B0%85%E0%B0%82%E0%B0%A6%E0%B0%BE%E0%B0%B2%E0%B1%81-%E0%B0%B8%E0%B1%83%E0%B0%B7%E0%B1%8D%E0%B0%9F%E0%B0%BF%E0%B0%82%E0%B0%9A%E0%B0%BE/

'అలంకృత'

ఆమధ్యన వెళ్లిన ఒక నర్సరీ దారిలోనే మరికొంత దూరం వెళ్తే "అలంకృత" రిసార్ట్స్ ఉన్నాయి. స్టే కి వెళ్లకపోయినా, గార్డెన్ చూడటానికి విజిటర్స్ ని పర్మిట్ చేస్తారు. షామీర్పేట్ మండలం, తూముకుంట అనే పల్లె ప్రాంతం ఇది. మొన్నదివారం అక్కడికి వెళ్లాం. 'పచ్చందనమే పచ్చదనమే..' అన్నట్లు.. పెద్ద పెద్ద వృక్షాలు, వాటిపైకి పాకి వేలాడుతున్నతీగెలూ, రంగురంగుల పువ్వులతో చూడముచ్చటగా ఉంది అలంకృత! 


అక్కడ రెండు మూడు రోజులు ఉండేవాళ్ళే కాక గార్డెన్ చూడటానికి వచ్చే విజిటర్స్ కూడా చాలామందే ఉన్నారు. నాలుగైదు రకాల రెస్టారెంట్లు కూడా ఉన్నాయి లోపల. చాలా చోట్ల ధ్యాన ముద్రలో ఉన్న బుధ్ధభగవానుడి విగ్రహాలు ఆ ప్రాంతంలోని ప్రశాంతతను పెంచాయి. ఓ గంటసేపు ఆ ప్రశాంతతని ఆస్వాదించి తిరిగివచ్చేసాము.


దూరాలు వెళ్లలేని నగరవాసులకు చక్కని ఆటవిడుపు ఈ ప్రదేశం. కొన్ని ఫోటోలు..

violet lotus

ఈ పళ్ళు భలే ఉన్నాయి..

nightqueen

figs?

బాబోయ్..

మరచిపోవబోకె బాల..

అడివి బాపిరాజు

కవి, చిత్రకారుడు, నాటక కర్త, స్వాంతంత్ర్య సమరయోధుడు, మానవతావాది, లాయరు, ప్రిన్సిపాల్, పాత్రికేయుడు, గాయకుడు, కళా దర్శకుడు, అయిన అడివి బాపిరాజు బహుముఖ ప్రజ్ఞాశాలి. తన గేయాలను చాలావరకూ ఆయన పాడి మిత్రులకు వినిపించేవారుట. గాంధీజీని గురించి ఆయన పాడుతూంటే తన్మయంతో వినేవారుట అందరూ. బాపిరాజు గారి గేయాలలో "మరచిపోవబోకె బాల" నాకు బాగా నచ్చుతుంది. ఈ గీతంలోని భావానికి అంతే చక్కని సంగీతాన్నీ, మధురమైన గాత్రాన్నీ అందించి శ్రీ కె.బి.కె. మోహన్ రాజు గారు ఆ అక్షరాల్లోని ఆత్మను తన గాత్రంలో నింపుకుని పాడారేమో అనిపిస్తుంది..


ఈ గీతాన్ని క్రింద లింక్ లో వినవచ్చు.. అక్కడ లిస్ట్ లో మూడవ పాట..
http://kbkmohanraju.com/songslist.asp?tab=Lalithageethalu#

సాహిత్యం: 

మరచిపోవబోకె బాల మరచిపోవకే
అరచి అరచి పిలువలేను 
తరిచి తరిచి వెదకలేను
పరచి ఎగురుకాంక్షలతో 
పడిచెదురును నా గుండెలు
((మరచిపోవబోకె బాల ))

హోరుమనేవారి రాశి 
మారుమోగె నా పాటలు
విరిగిపడే తరగలలో 
నురుగులలో పరుగులలో
((మరచిపోవబోకె బాల ))

ఒఖ్ఖడ్నేఇసుకబయలు
ఒఖ్ఖడ్నే కదలిచదలు
దవ్వుదవ్వుల జరిగిపోవు 
దశదిశాంతరాళమందు
((మరచిపోవబోకె బాల ))

అదుముకున్న నీ తలపుల 
చిదికిరాలు హృదయసుమము
ఏరలేను రేకలను 
ఏరలేను పుప్పొడిని
((మరచిపోవబోకె బాల ))

అంతర్లోచన...

ప్రతి ఏడాదీ జనవరి 1st న ఎప్పుడో కుదిరినప్పుడు కాసేపు కూర్చుని ఇంతదాకా ఏం చేసాను? ఇకపై ఏం చెయ్యగలను? అని నాలో నేను మాట్టాడుకోవడం అలవాటు నాకు. నిన్న అలా ఖాళీగా కూచునే సమయమే దొరకలేదు :(  మొన్న రాత్రి కాలనీలో జరిగిన న్యూ ఇయర్ పార్టీ ఎగ్గొట్టేసాం. చాలా బిజీ ఏమీ కాదు కానీ చాలా మామూలుగా గడిచిపోయింది నిన్నంతా! ఆఫీసు కి శెలవు లేక కేరేజీ తీసుకుని శ్రీవారు ఆఫీసుకెళ్ళిపోయారు. మా పాప బుక్స్ సర్దుతుంటే నే చూడని, మిగిలిపోయిన హోం వర్క్ కనబడింది! అయ్యబాబోయ్..అని భయపడిపోయి రాత్రిలోపూ అది పూర్తి చేయించే ఫుల్ టైమ్ పనిలో పడ్డా! ఇవాళ్టి నుంచీ స్కూలు మొదలు వాళ్లకి. 

అందుకని ఇవాళ పొద్దున్నే కాస్త ఖాళీ చిక్కగానే కూచున్నా తీవ్రంగా అంతర్లోచన చేసేసి, డైరీ ఎలానూ సరిగ్గా రాయట్లేదు ఇక్కడైన రాసుకుందామని..:)  ఈ బ్లాగ్ మొదలెట్టాకా రెగులర్ గా డైరీ రాసే అలవాటు కూడా గతి తప్పింది. ఖాళీగా అక్కడక్కడ మాత్రమే నిండిన పది పదిహేనుకి మించని మూడేళ్లనాటి పాత డైరీలను చూసుకుని, క్రితం ఏడాది కొత్త డైరీ తీసుకోవడం మానేసా. ఓ వాడని పాత డైరీలోనే వరుసగా రాయాలనిపించినప్పుడల్లా తారీఖులు వేసి రాసుకుంటూ వచ్చా! ఈసారైతే అసలింకా వెతుక్కోలేదు పాతవాటిల్లోంచి! అంటే అన్ని వాడని పాత(కొత్తగా ఉన్న) డైరీలు ఉన్నాయి నా దగ్గర. పిచ్చో వెర్రో.. ఈ డైరీలేంటో.. ఇవన్నీ ఏం చేసుకుంటానో అని విరక్తి వేసేస్తుంది ఇల్లు సర్దినప్పుడల్లా!(ఆ కాసేపే..:)) 

రిజల్యూషన్స్ అనేవి వదిలేసి చాలా కాలమైంది. ఎందుకంటే అనుకునేదాన్ని గానీ అవెప్పుడూ సరిగ్గా అమలుపరచలేదు.. అందుకని ! (న్యూ ఇయర్ కి మానేసాను కానీ ప్రతి పుట్టినరోజుకీ మాత్రం ఏదో ఒకటి అనుకుని అది అమలుచేసే అలవాటు మానలేదు.) చాలా ఏళ్ల తరువాత ఈసారి జనవరి 1st న ఎందుకనో ఒకటి, రెండు తీర్మానాలు గట్టిగానే చేసుకున్నాను. నిజం చెప్పాలంటే బ్లాగ్లోకంలోకి అడుగుపెట్టాకా చాలా పాఠాలని నేర్చుకున్నానని చెప్పాలి. అవన్నీ అమలులో పెట్టకపోతే ఇంక కొత్త విషయాలు నేర్చుకుని ఏం ప్రయోజనం? అసలు ఇదివరకటి రోజులు తలుచుకుంటేనే నవ్వు వస్తుంది.. జనవరి 1st  అంటే ఏదో పండగలాగ ముందురోజు రాత్రి పేద్ద ముగ్గు, కొత్త బట్టలు, ఫ్రెండ్స్ ఇళ్లకి వెళ్ళడం, గ్రీటింగ్స్, ఫోన్ కాల్స్...బ్లా.బ్లా..బ్లా...! అప్పటిదాకా సెలబ్రేషన్ అంటే అదే డెఫినిషన్ !! అంతకు మించిన ఆలోచన ఉండేది కాదు. అసలు న్యూ ఇయర్స్ డే అప్పుడు మాత్రమే తీర్మానాలు ఎందుకు? తలకు దెబ్బ తగిలి బొప్పి కట్టిన తరువాత బుధ్ధి వచ్చిన ప్రతిసారీ తీర్మానాలు చేసుకోవచ్చు కదా? ఓహో ఇదా జీవితమంటే... అని అర్థమైన ప్రతిసారీ, కొన్ని బంధుత్వాల్లో.. స్నేహాల్లో..మనుషుల్లో.. డొల్లతనం బయటపడిన ప్రతిసారీ రేపట్నుండే నాకు న్యూ ఇయర్.. ఇకపై ఇలా ఉండద్దు..  అనుకోవాలని అప్పట్లో తెలీదు మరి! 

ఏదేమైనా ప్రతి నిన్నా ఇవాళ్టికి ఓ స్మృతిగా మిగిలిపోయేదే కదా! అందుకని స్మృతుల్లో కలిసిపోయిన నిన్నల్లోంచి అనుభవాల పాఠాలను వెతుక్కుని, వాటిని మర్చిపోకుండా నా చేతుల్లో ఉన్న ప్రతి ఇవాళనీ సద్వినియోగం చేసుకునే ప్రయత్నం చెయ్యాలన్నది... ప్రస్తుతానికి నే చేసుకుంటున్న తీర్మానం..! మీరూ ఏవో కొన్ని తీర్మానాలు చేస్కునే ఉంటారు కదా... అవి ఏదైనా, క్రింద బొమ్మలో చెప్పినట్లు అందరూ చెయ్యాలనీ, ఉండాలని కోరుకుంటున్నా!!

చలువపందిరి: “कोइ ये कैसे बताये..”

ఈ నెల 'చలువపందిరి'లో ... వన్ ఆఫ్ మై మోస్ట్ ఫేవొరేట్ ఫిల్మ్స్ "అర్థ్ " చిత్రంలోని “कोइ ये कैसे बताये..” పాట గురించిన కబుర్లు... 

http://vaakili.com/patrika/?p=4681

నవలానాయకులు - 1

మరో మెట్టు...
"కౌముది" జనవరి సంచికలో నా కొత్త శీర్షిక "నవలానాయకులు" మొదలైంది..

క్రింద లింక్ లో చదవవచ్చు:
http://www.koumudi.net/Monthly/2014/january/jan_2014_navalaa_nayakulu.pdf

మొదటి వ్యాసం "నారాయణరావు" గురించి రాయడానికి ఒక కారణం ఉంది. మా తాతగారు రాజమండ్రిలో లాయరు చేసారు. ఆయన మద్రాసులో "లా" చదివే రోజుల్లో, హాస్టల్లో ఆయన రూమ్మేట్స్ లో అడివిబాపిరాజు గారు ఒకరుట. అందువల్ల తాతయ్యగారి ద్వారా మా ఇంట్లో అందరికీ బాపిరాజు గారు ఇష్టులు. ఆ ఇష్టం కొద్దీ మొదటి వ్యాసం బాపిరాజుగారి నాయకుడితో మొదలు పెట్టానన్నమాట...!
బ్లాగ్మిత్రులదరికీ నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు...

అపురూపమైన బహుమతి..

ఇవాళ ఒక నేస్తం నుండి కొరియర్ లో న్యూ ఇయర్ గ్రీటింగ్స్ తో పాటూ నాకీ పుస్తకం సర్ప్రైజ్ గిఫ్ట్ గా వచ్చింది..!  ప్రసిధ్ధ కవి, రచయిత, దర్శకుడు గుల్జార్ రచించిన ఒక అరవై హిందీ కవితలు, పక్క పేజిలోనే వాటి అంగ్ల అనువాదాలు ఇందులో ఉన్నాయి. ఆంగ్ల అనువాదకర్త పవన్ కె.వర్మ గారు. ఆయన ఇదివరలో వాజ్పాయ్ కవితలకూ, కైఫీ ఆజ్మీ కవితలకూ ఆంగ్లానువాదం చేసారు.


పుస్తకం నుండి రెండు కవితలు:

अच्छे लगते हैं ये पहाड़ मुझे 
चोटियां बादलों में उड़ती हैं 
पांव बर्फ़ाब बहते पानी में 
कूटते रहते हैं नदियां 
कितनी संजीदगी से जाती हैं 
किस कदर मुसतक़िल-मिज़ाज हैं ये 
अच्छे लगते हैं ये पहाड़ मुझे!!

i like these mountains...
Peaks flying in the clouds
Feet pounding away at the
ice-cold waters of rivers flowing below
How wisely they live
With such stable, unchanging temperaments.
i like these mountains!


***      ***      ***

इक नक़ल तुझे भी भेजूंगा 
ये सोच के ही... 
तन्हाई के नीचे कार्बन पेपर रखके मैं 
ऊंची-ऊंची आवाज़  में बातें करता हूं 

अल्फ़ाज़ उतर आते हैं कागज़  पर लेकिन... 
आवाज़ की शक्ल उतरती नहीं 
रातों  की सियाही दिखती है !!

only because i think
that i will send you a copy too
i keep a carbon paper below my loneliness
and talk loudly all the while.

My words are reproduced on the paper
but not the feel of my voice
At night i only see the ink-like darkness.

***   ***

Thank you friend!

"ఉయ్యాల జంపాల" - ఓసారి ఊగచ్చు..

'అత్తారింటికి దారేది' తర్వాత మళ్ళీ నిన్న "ఉయ్యాల జంపాల" ఊగడాకిని వెళ్లాం. హాల్లొంచి బయటకొస్తుంటే 'పర్లేదు.. ఓసారి ఊగచ్చు' అనుకున్నాం! ఏ ఎక్స్పెక్టేషన్స్ లేకుండా వెళ్లడం వల్ల నేను నిరుత్సాహపడలేదు. బావా మరదళ్ల కాన్సెప్ట్ పాతదే అయినా కథని నడిపించిన తీరు ఆకట్టుకుంటుంది. ముఖ్యంగా సినిమాకి ప్రాణం, గాలి, నీరు, ఆక్సిజన్ అన్నీ హీరోనే! ఆ కుర్రాడు బాగా చేసాడు. తంతే లారీలూ,జీపులు ఎగురిపోయేంతలా ఎలివేట్ చెయ్యకుండా కేరెక్టర్ ని ఎంతవరకూ చూపెట్టాలో అంతవరకే చూపెట్టాడు. కానీ హీరోని ఉన్నతంగా నిలబెట్టే ప్రయత్నంలో వీరోవిన్ క్యారెక్టర్ పై దృష్టి కాస్త తగ్గిందేమో అనిపించింది. అల్లరిగా చెలాకీగా కనబడ్డా, కాస్త బుర్ర తక్కువ అమ్మాయిగా, తిండిపోతులా చూపించడం వల్ల ఆ పాత్రకు మార్కులు తగ్గిపోయాయి. కొన్ని సీన్స్ లో ఆ అమ్మాయికి మేకప్ కూడా సరిగ్గా వెయ్యలేదు పాపం.


గోదావరి జిల్లాల అందాలను కెమేరాలో అందంగా బంధించారు. గోదారి యాసని చక్కగా వాడుకున్నారు. అందువల్ల ఆ ప్రాంతాలవాళ్ళు బాగా కనక్ట్ అయ్యి ఇది మన కథే అనుకునేలా ఉంది. నాకైతే ఆ హీరో మానరిజంస్ చూస్తున్నా, అతని మాటలు వింటున్నా అచ్చం నర్సాపురవాసి అయిన మా మావయ్యగారి మనవడిని చూస్తున్నట్లు, అతనితో మాట్లాడుతున్నట్లే అనిపించింది. 


వెకిలి హాస్యం లేకపోవడం హాయినిచ్చింది. హీరో,హీరోయిన్ ఇద్దరి స్నేహితులూ కొత్తవారే అయినా ఆ ప్రాంతాలతాలూకూ నేటివిటితో విసుకుతెప్పించలేదు. ఏ ఘట్టాన్ని ఎంతవరకు లాగాలో అంతవరకూ మాత్రమే సాగదీయడంలో దర్శకుడి ప్రతిభ కనబడుతుంది. అయితే కొన్ని సన్నివేశాలు స్టేజి మీద నాటకం చూస్తున్న ఫీలింగ్ ని కలగజేసాయి. "లపక్ లపక్" అనే పాట కాస్త బోర్ అనిపించింది. దర్శకుడు ఇంకొన్ని జాగ్రత్తలు పాటించి ఉంటే ఒక మంచి చిత్రంగా మిగిలి ఉండేదేమో అనిపించింది. తప్పక చూసితీరాల్సిన చిత్రం కాదు గానీ కుటుంబసమేతంగా వెళ్ళి ఓసారి చూసి రావచ్చు అనదగ్గ చిత్రం.


 బ్యాక్ గ్రౌండ్ మ్యూజిక్ సన్నివేశాలకు తగ్గట్టుగా బాగుంది. పాటల్లో ఈ టైటిల్ సాంగ్ ఒక్కటీ నాకు చాలా బాగా నచ్చింది:

'రహస్యభారతంలో నా ఆధ్యాత్మిక అన్వేషణ'

1934లో "ఎ సెర్చ్ ఇన్ సిక్రెట్ ఇండియా" పేరుతో ఆంగ్లంలో మొదటి ప్రచురణ జరిగిన ఈ పుస్తకం ప్రతులన్నీ రెండు రోజులకే అయిపోయి మూడో రోజే రెండో ముద్రణ చేసారుట. మరో ఇరవై ఏళ్ళలో 18ముద్రణలు జరిగాయిట. అయితే తెలుగులో రమణ మహర్షి తాలూకూ కొన్ని అధ్యాయాల అనువాదం జరిగిందట కానీ మొత్తం పుస్తకం తెలుగులో రాలేదని.., ఈ పుస్తకం పట్ల ఎంతో ఆకర్షితులైన జొన్నలగడ్డ పతంజలి గారు తానే తెలుగులోకి అనువదించారుట.  2013,మార్చిలో ఈ పుస్తకం మార్కెట్లోకి వచ్చింది. ఒరిజినల్ చదివితే ఇంపాక్ట్ ఇంకా ఎక్కువ ఉండేదేమో తెలీదు కానీ తెలుగు అనువాదం మాత్రం నాకు చాలా నచ్చింది. ఇంత మంచి పుస్తకాన్ని తెలుగు పాఠకులకు అందించినందుకు అనువాదకులకు కృతజ్ఞతలు.




అసలు ముందుగా పాల్ బ్రంటన్ కి వేలవేల కృతజ్ఞతలు తెలపాలి. ఎంతో శ్రమ కూర్చి మనమే మర్చిపోతున్న భారతీయ ప్రాచీన సంస్కృతినీ, మనకి తెలియని భారతీయ ఆధ్యాత్మిక ఔన్నత్యాన్ని వెలికి తీసే ప్రయత్నం చేసి, వాటినన్నింటినీ గ్రంధస్థం చేసినందుకు! భారతీయయువత ఆయనకు ఒకవిధంగా ఋణపడి ఉండాలి. అసలు పాశ్చాత్యులకు కాదు; ఇటువంటి ఒక మనిషి ఉన్నాడనీ, సత్యాన్వేషణ చేస్తూ, ఆత్మ సాక్షాత్కారం దిశగా పయనిస్తూ మన దేశంలో ఇటువంటి పరిశోధన చేసాడని, ఇన్ని విషయాలు తెలుసుకున్నాడనీ, పాశ్చాత్య నాగరికత మోజులో కొట్టుకుపోతూ, ఆ జీవనవిధానమే గొప్పదనుకునే నేటితరాలకు ఇటువంటి సంగతులు తెలియాల్సిన అవసరం ఎంతైనా ఉంది. ఒక నెల క్రితం దాకా నాకూ "పాల్ బ్రంటన్" పేరు తెలీదు. పుస్తకప్రదర్శనలో టైటిల్ చూడగానే ఎందుకో కొనాలని అనిపించింది.  పుస్తకానికా పేరు పెట్టడం వెనక ఉన్న ఉద్దేశం కూడా రచయిత వివరిస్తారొకచోట. కొన్న పదిహేనురోజులకి మొన్న ఇరవైయ్యో తారుఖున పుస్తకం చదివాను. ఇటువంటి ఒక పరిశోధకుడి గురించి తెలుసుకోవడమే ఒక అద్భుతం. రచయిత గురించిన వివరాలు వెతికితే, అతని పరిశోధనల వివరాలు, జీవిత విశేషాలు, అతను రాసుకున్న నోట్స్ మొదలైన వివరాలన్నీ ఉన్న వెబ్సైట్ దొరికింది..
http://www.paulbrunton.org/

ఇదివరలో "ఒక యోగి ఆత్మకథ", స్వామి పుస్తకాలు, యోగాభ్యాసాల పుస్తకాలు, ఇతర ఆధ్యాత్మిక, తాత్వకపరమైన పుస్తకాలు చదివిఉండటం వల్ల కొన్ని సంగతులు నాకు పరిచితాలు అనిపించి, నేనీ పుస్తకపఠనాన్ని మరింతగా ఆనందించగలిగాను. "అడయారు యోగి బ్రమ" తెలిపిన యోగ సాధన సంబంధిత విషయాలలో కొన్ని నేను 'బీహార్ స్కూల్ ఆఫ్ యోగా'లో యోగా క్లాసులకి వెళ్ళినప్పుడు మా మేడమ్ చెప్పేవారు. వారి వద్ద కొన్ని పుస్తకాలు కూడా కొన్నాను. 'బ్రమ' పాల్ బ్రంటన్ కి చెప్పిన కొన్ని ఆసనాలు, వాటి వివరాలు, వాటివల్ల కలిగే ప్రయోజనాలు అన్నీ తెలిసినవే! దురదృష్టవశాత్తూ ఆరోగ్యం సహకరించక కారణంగా కొన్ని ఆసనాలు వెయ్యలేని స్థితి నాది :(  

శ్వాస నియంత్రణ వల్ల ఆయుష్షును పెంచుకోవచ్చనీ, వృధ్ధాప్యాన్ని దూరం పెట్టచ్చనే సంగతులు కూడా మా యోగా మేడమ్ చెప్పేవారు. ఇంకా పుస్తకంలో బ్రమ ఏం చెప్తాడంటే కొన్ని యోగాసనాలు అరోగ్య సంరక్షణకే కాక వాటిపై ఏకాగ్రత, శ్రధ్ధ, మనోబలం తీవ్రంగా పనిచేసి సాధకుడిలోని నిద్రాణమైన శక్తులని మేల్కొలుపుతాయట. శ్వాసని నియంత్రించడం ద్వారా ప్రాణాలు నిపి ఉంచే ఆంతరంగిక శక్తిని నియమ్రించవచ్చునని చెప్తాడతను. కొద్దిసేపు తన హృదయస్పందనని ఆపివేయడం, శ్వాసించడం అపివేసి చూపడం వంటి అద్భుతాలు కూడా రచయితకు చూపిస్తాడతను. యోగశాస్త్ర ప్రావీణ్యం ఉన్న యోగి తన శ్వాసను కొన్ని సంవత్సరాలు బంధించి తద్వారా జీవితకాలాన్ని సుదీర్ఘంగా కొన్ని వందల ఏళ్లవరకూ పొడిగించగలడని బ్రమ చెప్తాడు.

దీర్ఘకాల జీవనానికి ఉన్న మూడో మార్గాన్ని చెప్తూ బ్రమ ఏమంటాడంటే "మనిషి మెదడులో అతిసూక్ష్మరంధ్రం ఉంటుంది. ఈ సూక్ష్మరంధ్రం లోనే అత్మ స్థానం ఏర్పరుచుకుంటుంది. వెన్నుముక చివర కంటికి కనిపించని ఒక అదృశ్య ప్రాణశక్తి ఉంటుంది. ఈ ప్రాణశక్తి క్షీణించటమే వృధ్ధాప్యానికి కారణం. ఈ ప్రాణశక్తి క్షీణతని ఆపగలిగితే శరీరానికి నూతన జవసత్వాలు నిరంతరాయంగా సమకూరుతూఉంటాయి. కొందరు పరిపూర్ణ యోగులు నిరంతర సాధనతో ఈ ప్రాణశక్తిని వెన్నుముక ద్వారా పైకి తీసుకువచ్చి, మెదడులోని సూక్ష్మరంధ్రంలో నిక్షిప్తం చెయగలిగే శక్తి సాధిస్తారు. ఇటువంటి యోగులు తమ మరణాన్ని తామే నిర్ణయించుకోగలరు.."

దీర్ఘాయువుని పొందే ఈ ప్రక్రియ గురుసహాయం లేకుండా చేస్తే మృత్యువుని ఆహ్వానించినట్లేనని అతడు చెప్తాడు. ఈ శారీరక యోగసాధనతో పాటూ మానసిక యోగసాధన కూడా చేయాలని,అదే ఆధ్యాత్మికౌన్నత్యాన్ని ఇస్తుందనీ కూడా చెప్తాడు. ఇంకా.. వేలమైళ్ల దూరంలో ఉన్న గురువుతో మాట్లాడగలనంటూ బ్రమ చెప్పే మిగిలిన విషయాలు కూడా చాలా ఆసక్తికరంగా ఉన్నాయి.

దయాల్బాగ్ సత్సంగుల గురించీ, వారి జీవనవిధానాల గురించి చెప్పిన ఆధ్యాయం బాగుంది. ఆప్పట్లో రాధాస్వామి అశ్రమానికి అధిపతిగా ఉన్న శ్రీ స్వరూపానంద్ గారు తెలిపిన విషయాలు ఎంతో ఆసక్తికరంగా ఉన్నాయి. (మా ఇంటికి దగ్గరలో ఈ రాధాసామి సత్సంగ్ కాలనీ ఉండటం వల్ల, మా అపార్ట్మెంట్స్ లో చాలా మంది సంత్సంగీస్ ఉండటం వల్ల వీరిని గురించి తెలిపిన విషయాలు పరిచితమనిపించాయి.) ఇంకా కలకత్తాలో శ్రీ రామకృష్ణపరమహంస శిష్యులలో ముఖ్యులైన మాష్టర్ మహాశయులనే వారిని కలవడం, ఆయన తెలిపిన విశేషాలు చదవడం ఒక చక్కని అనుభూతి. మద్రాస్ లో మౌనయోగి ద్వారా పాల్ బ్రంటన్ పొందిన ప్రశాంతత, కాశీ నగరంలో శ్రీ విశుధ్దానంద చూపే సౌరశాస్త్ర ప్రయోగాలు అద్భుతాలే. ప్రాచీన ఋషులకు తప్ప ఎక్కువమందికి తెలియని ఈ సౌరశాస్త్రం ప్రకారం సూర్యకిరణాలలో ప్రాణశక్తి ఉంటుందిట. ఆ సూక్ష్మశక్తిని లోబరుచుకుని, కిరనాల నుండి ఆ ప్రాణశక్తిని వేరు చేస్తే ఎన్నో అద్భుతాలను చేయవచ్చని ఆయన చెప్తారు.  కాశీ నగరంలోనే కలిసిన జ్యోతిష్కుడు సుధీబాబు చెప్పిన విషయాలు విన్న తరువాత హిందూ జ్యోతిష్యశాస్త్రాన్ని కూడా మూఢనమ్మకంగా కొట్టివేయలేమనీ అభిప్రాయపడతాడు రచయిత. వంట చేసే మనిషిలోని అయస్కాంత శక్తి అతను వండేవంటలోకీ తద్వారా అది తినే మనిషిలోకీ ప్రవేశిస్తుందనీ ,అందువల్ల వంట చేసే మనిషి ఆలోచనలు కూడా మంచిగా,సక్రమంగా ఉండాలని కూడా ఓ సందర్భంలో సుధీబాబు చెప్తాడు. (ఈ పాయింట్ నాదగ్గర 'ఆయుర్వేదిక్ కుకింగ్' అనే పుస్తకంలో గతంలో చదివాను నేను.) వేల సంవత్సరాల క్రితం భృగు మహర్షి రాసిన "బ్రహ్మచింత" అనే గ్రంధబోధ కూడా రచయితకు సుధీబాబు అందిస్తాడు. ఇలాంటి ఎందరో యోగులు, జ్ఞానులు మొదలైనవారు తమ విజ్ఞానాన్ని ప్రపంచానికి తెలియకుండా గోప్యంగా ఉంచడం వల్ల ఆ జ్ఞానసంపదంతా ఎవరికి తెలియకుండానే చరిత్రలో కలిసిపోతోందని, భారత దేశ రహస్యాలెన్నో ఎవరికీ తెలియకుండానే శశ్వతంగా సమాధి అవుతున్నాయేమోనని రచయిత విచరపడతారొకచోట. నాకు అది నిజమేననిపించింది.

 అప్పటి కంచి కామకోటి పీఠాధిపతి శ్రీ చంద్రశేఖరేంద్రసరస్వతి స్వామివారితోనూ, అరుణాచలయోగి శ్రీ రమణ మహర్షి తోనూ పాల్ బ్రంటన్ సంభాషణలు మనలోని ఎన్నో ప్రశ్నలకి సైతం సమాధానాలనిస్తాయి. ఒకచోట రచయిత ప్రశ్నలకు 'చంద్రశేఖరస్వామి'వారి సమాధానాలు...

* "...తగిన సమయం వచ్చినప్పుడే భగవంతుడు మానవులకి సద్భుధ్ధిని కలిగిస్తాడు. దేశాల మధ్యన విద్వేషాలు, మనుష్యులలో దుర్భుద్ధీ, లక్షలాది ప్రజల దారిద్ర్యమూ ఉధృతమైనప్పుడు వీటికి విరుగుడుగా భగవత్ప్రేరణా, భగవదాదేశము పొందిన వ్యక్తి తప్పకుండా ఉద్భవిస్తాడు. ప్రతి శతాబ్దంలోనూ ఇది జరుగుతూనే ఉంటుంది. అధ్యాత్మిక అజ్ఞానం వల్ల కలిగే అనర్థం ఎంత తీవ్రమైతే ప్రపంచాన్ని ఉద్ధరించడానికి ఉద్భవించే మహనీయుడంత ఎక్కువ శక్తిమంతుడవుతాడు."

** " క్రమం తప్పకుండా ధ్యాన సాధన చెయ్యాలి. ప్రేమ నిండిన హృదయంతో శాశ్వతానందాన్ని గూర్చి విచారణ చెయ్యాలి. ఆత్మ గురించి నిరంతరంగా ఆలోచిస్తూ ఉంటే తప్పకుండా దానిని చేరతావు. ధ్యానానికి ఉష:కాలం ఉత్తమమైనది. సంధ్యాకాలం కూడా అనుకూలమైనదే. ఆ సమయంలో ప్రపంచమంతా ప్రశాంతంగా ఉంటుంది. మనస్సుని నిశ్చలంగా ఉంచటం తేలికౌతుంది."

వివిధ సంభాషణలో రమణ మహర్షి పాల్ బ్రంటన్ కు చెప్పిన కొన్ని సంగతులు...

* "ఆనందమే మనిషి సహజస్థితి. ఈ ఆనందం నిజమైన నేను లో సహజంగానే ఉంటుంది. ఆనందం కోసం మానవుడు చేసే ప్రయత్నమంతా తన సహజస్థితిని కనుక్కోవటానికి చేసే అసంకల్పిత ప్రయత్నమే! ఈ సహజస్థితికి నాశనం లేదు. అందుకని మనిషి ఈ సహజస్థితిని కనుక్కోగలిగినప్పుడు నిరంతరమైన ఆనందాన్ని అనుభవిస్తాడు." 

** "నేను ఎవరు?" అనే అన్వేషణ ప్రారంభించి ఈ శరీరమూ, ఈ కోరికలూ, ఈ భావాలూ, ఇవన్నీ నేను కాదనీ అర్థం చేసుకోగలిగితే, నీ అన్వేషణకి సమాధానం నీ హృదయపు లోతుల్లోనే నీకు అవగతమౌతుంది. అసంకల్పితంగానే ఒక గొప్ప అనుభవమ్గా అది నీకు దక్కుతుంది. "నేను" గురించి తెలుసుకో. అప్పుడడు సూర్యకాంతి లాగ సత్యం నీకు గోచరిస్తుంది. నీ మనస్సు ఎదుర్కుంటున్న ఇబ్బందులన్నీ తొలగిపోతాయి. ఈ ఆత్మజ్ఞానం కలిగితే ఇంక నీకు సందేహాలంటూ ఏమీ మిగలవు."

*** "తాను స్వాభావికంగా బలహీనుడిననీ, పాపాత్ముడిననీ ఆలోచించడమే మనిషి చేసే పెద్ద తప్పు. స్వాభావికంగా ప్రతిమనిషి మనసులోనూ బలమూ,దైవత్వము నిండి ఉంటాయి. బలహీనంగానూ, పాపమయంగానూ ఉండేవి అత్డి ఆలోచనలూ ,అలవాట్లూ,కోరికలూ మాత్రమే కానీ, మనీషి కాదు."

రమణమహర్షి ముఖ్య శిష్యులలో ఒకరైన యోగి రామయ్య గురించిన కబుర్లు కూడా బాగున్నాయి. ఒక సందర్భంలో రచయిత విచారగ్రస్తుడై ఉన్నప్పుడు రామయ్య యోగి ఆయనని తనతో అరణ్యం మధ్యలో ఒక సరస్సు ప్రాంతానికి తీసుకువెళ్ళి ధ్యానంలో మునిగిపోవడం...క్రమక్రమంగా రామయ్య యోగి తాలూకూ ప్రశాంత తరంగాలు రచయితకు చేరి అతని మనస్సు కల్లోలరహితంగా మారే సన్నివేశం రమణీయం! 'రమణాశ్రమం'లో రచయిత పొందిన అనుభూతులూ, ధ్యానంలో అందుకున్న స్వప్నసాక్షాత్కారాలు మొదలయినవి చదివాకా 'అరుణాచలం' వెళ్లాలనే నా చిరకాల కోరిక మరోసారి గాఢంగా మొదలైంది. 

నేనీ పుస్తకాన్ని మాత్రం పాల్ బ్రంటన్ కళ్లతోనే చదివాను. ప్రతి సంఘటననూ, అనుభూతినీ తార్కికంగా, హేతువాద దృక్పధంతో అర్థం చేసుకునేందుకు ఆయన చేసిన ప్రయత్నం నన్ను ఆకట్టుకుంది. ఒక పాశ్చాత్యుడు చేసిన పరిశోధనల వల్ల మన ప్రాచీన జ్ఞానసంపద గురించి మనకి తెలియడం కాస్తంత విచారకరమైనా, ఎలాగోలా ఇటువంటి నిగూఢ రహస్యాలు, యోగవిజ్ఞానవిషయాలు వెలుగులోకి వచ్చినందువల్ల యువతను సన్మార్గంలోకి మళ్ళించగలిగే సదవకాశం కలిగింది కదా అని ఆనందపడ్డాను. పాల్ బ్రంటన్ కు ఎదురైన సంఘటనలు, దివ్యానుభూతులూ, కలిసిన విశిష్ఠవ్యక్తులూ, చివరికి రమణ మహర్షి దగ్గరకు అతడు చేరే విధానం.. అన్నీ అతడిలో సత్యాన్వేషణ పట్ల ఉన్న ధృఢనిశ్చయానికీ, పూర్వజన్మ సుకృతానికీ ఫలితాలనిపిస్తాయి. మనిషి తీవ్రంగా దేనికొరకైతే అన్వేషిస్తాడో దానిని సాధించడానికి ప్రకృతి కూడా తన వంతు సహకారాన్ని అందిస్తుందన్న సూత్రంలో నిజం లేకపోలేదు! నాకీ పుస్తకం చదివే అవకాశం కలగడం నా అదృష్టమనే భావిస్తున్నాను.
 

తత్వపరమైన విషయాల పట్ల, ఆధ్యాత్మిక ఆసక్తి ఉన్నవారికి ఈ పుస్తకం పూర్తిస్థాయి ఆనందాన్నివ్వగలదు. అలా లేని పక్షంలో పుస్తకప్రియులైనా కూడా ఈ పుస్తకం జోలికి వెళ్లకుండా ఉండటమే మంచిది.